Z początkiem stycznia kolejne przęsła metalowego płotu pojawiły od ul. Ptasiej przez Bułgarską aż po Fort VIII – długie na 1,4 km, wysokie na 2,44 m, o koszcie 850 tys. złotych. Takim oto sposobem Stadion Miejski przy ul. Bułgarskiej znalazł się cały za płotem, liczącym dokładnie 2,5 km. Ogrodzenie wymagane jest przez UEFA w celu zwiększenia poziomu bezpieczeństwa podczas meczów EURO 2012, rozgrywanych w Poznaniu, jednak kibice oraz inni użytkownicy obiektu mają mieszane odczucia.

Opinie dotyczące ogrodzenia wokół stadionu przy Bułgarskiej są różnorodne. Należy jednak mieć na uwadze to, iż bez owego „wieśniackiego opłotowania” – jak niektórzy internauci go określają – poznański obiekt nie mógłby być współgospodarzem zbliżających się Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej.

Jedną z grup są osoby, które uważają, iż „przepisy, to przepisy”. Tak, więc skoro jest to bezwzględny wymóg, należy się mu podporządkować. Stadion Miejski jest teraz postrzegany jako mniej dostępny dla kibiców i wszystkich poznaniaków. W wypowiedziach internautów i kibiców pojawiają się negatywne odczucia. Płot jest odbierany przez nich, jako swoistego rodzaju bariera, blokada, mająca na celu ograniczenie wolności oraz swobody fanów piłki nożnej i zwiększenie kontroli. Znajdują się i tacy, którzy porównują obiekt do więzienia czy też getta. Twierdzą oni, iż zamienia się on w rawicki spacerniak oraz z ironią w głosie dopytują się „a gdzie fosa?”.

Należy jednak pamiętać, iż stadion to nie tylko obiekt sportowy. Znajdują się w nim również biura różnych instytucji, przychodnia rehabilitacyjna. Na co dzień funkcjonuje tylko jedna z kilku bram wjazdowych, co jest przyczyną powstawania problemów. Najprostszym przykładem kłopotliwości płotu jest konieczność obejścia całego ogrodzenia i tłumaczenie się ochronie – po co, z kim i dlaczego – aby udać się do sklepu Lecha Poznań czy też wyrobić kartę kibica. Utrudnia to życie nie tylko samym kibicom, ale przede wszystkim pracownikom poszczególnych instytucji oraz osobom, które udają się na rehabilitację do tutejszej przychodni.

Wśród kibiców żywe są nadal wspomnienia dawnego stadionu:

- Za małolata wstawało się rano, jadło śniadanie, wsiadało się na rower i jechało na Bułgarską 5/7. Odkładało się rower na dole, szło po schodach do góry i zasiadało na trybunach i wspominało. Schodziło się na dół i jechało zobaczyć trening ukochanego Kolejorza na bocznym boisku. I tak bywało codziennie w wakacje – opisuje jeden z fanów Lech Poznań na forum internetowym.

- Tęskno mi za tamtymi czasami, gdy można było sobie wejść spokojnie, usiąść i nikt Cię nie kontrolował. (…) Dziś to jest jedna wielka paranoja.

Dodaj komentarz

Nick:
Opcjonalne

Token:
Przepisz tekst widoczny na obrazku

Treść: